ÌĨº ±í¸ Áñ!
¯Â÷óÐ ÅÇ÷ó¾ À¨É ÁÃí¸û-
¯îº¢Â¢ø ¿¢ýÚ À¡÷츢§Èý
´ö¡à ÍÅÉòÐô âí¸¡ þÐ!
þÊ ´¨ºÂ¡ö «¨Ä¸û þæÅøÄ¡õ ¾¡Ä¡ðÎõ!
"«" ±ýÈ «¸Ãõ ±Ø¾¢ô ÀƸ¢Â Áñ þÐ.
¸Õ ®óÐ ¸øÅ¢ ¾óÐ ¾¢Õ ¦¸¡ñ¼ ¾¢ÃÅ¢Âõ
¾ó¾ «ðºÂô À¡ò¾¢Ãõ þÐ.
¬ÃõÀì ¸øŢ¢ø «Ê¦ÂÎòÐ ¿¨¼ô ÀƸ¢Â
«ºÉ¢Â¡ ¸øÅ¢ì ܼõ ¯ñÎ.
¯Â¢÷ì ¸øŢ¡õ ¯Â÷ì ¸øÅ¢ ¾ó¾
«¸ þÕû §À¡ìÌõ ¾¢ÕÅÕû ÀûÇ¢ þíÌ!
±ý ¾Á¢ú ¿¡¨Åî ¦ºÐ츢Â-¾¢Õ
¿¡×ì¸Ãº÷-¾Á¢ú ¾ó¾Å÷!
¸½¢¾õ ±¨Éì ¸¡¾Ä¢ì¸ àÐô ÒÈ¡-
À¢ÃõÀȢ¡ Á¸¡Ä¢í¸ Å¡ò¾¢Â¡÷.
«ýÀ¡É «ì¸¡ì¸û! «ÊòÐ ¦¿¡ÚìÌõ
þó¾¢ Å¡ò¾¢Â¡¡¢íÌ ¯ñÎ.
நன்றி நவிழும் வேளை இது. எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்கும்
எனை ஈன்ற அன்னைக்கும்
நல் கல்வி தந்த ஆசான் களுக்கும்
நன்றி சொல்லும் வேளை இது.
“±§Ä Á측” ±ýÈ ¾¡Ã¸ Áó¾¢Ãõ
¿ñÀ÷¸Ù¼ý ±¨Éì ¸ðÊô §À¡Îõ!
Á¾Å¡¾õ §ÀÍõ ¦ÀÕ͸Ǣý
Á¼òÐ ¾¢ñ¨½¸û þíÌ þø¨Ä!
ã¼ ¿õÀ¢ì¨¸¸Ç¢ý ¾¡ö Å£¼¡õ ¾÷¸¡ì¸û ¯ñÎ-
¯¨¼òÐ ¦¿¡Úì¸ §ÅñÊ À¡ú Áñ¼Àí¸û!!
Á¾ ¿øÄ¢½ì¸ò¾¢üÌ Á̼õ ÝðÎõ ±í¸ Áñ!
±É즸¡Õ ¾¡ö ¯ñΠż째! ±ý
¿ñÀÛìÌ ¾¡ö ţΠ¦¾ü§¸!-±¨É ¾Á¢ú
¯Ä¸È¢Âî ¦ºö¾ Áñ§½-þýÚ ¿£Ôõ
¯Ä¦¸øÄ¡õ ¦ºø¸¢È¡ö ³õ¦À¡ýÉ¡ö!!
தவழ்ந்த மண்ணும் தளிர் நடை பயின்ற ஊரும்
மறக்க முடியாத ஒன்று.
தொலைந்த முகவரிகளைத் தேடிடுவோம்
தொடர்புக் கொண்டு மகிழ்ந்திடுவோம்
¸ÕÅ¢ø ±¨Éî ÍÁó¾ ¾Á¢ú Áñ§½-±ý
¸øĨÈìÌõ ´Õ þ¼ó¾Õš¡ ¾¡ö Áñ§½!!
-குலir. சுல்தான்
அம்மா.
«ÚÀÐ ÅÂÐì ÌÆó¨¾ ´ýÚ «Ø¸¢ÈÐ ¯¨Éò§¾Ê
என் உயிர் தந்து என்னுயிராகிவிட்ட தாயே !
அன்று உன்னருகிருந்து
இன்று உனையும் இழந்து தனிமரமாய்
குளிருக்குள் உன் வடு தேடும் பறவையானேன் !
சிறு பிள்ளை தன் தாயிழந்த துயர் எனை வாட்டுகிறது
கோழிக் குஞ்சுகளாய் உன்Ûள் நானிருந்த
நாட்களைத் தேடுகிறேன் !
இறுதி வரை உன் முகம் காணாது போனதற்காய்
ஏங்குகிறேன்,! .
எனக்காக உன்னலமிழந்து எனைக்காத்த தாயே !
நீ இருக்கும் வரை எனை அணுகா வாழ்வின் துயர்
இன்று என்னிருப்பும் கேள்வியாகி சுமையாகிப் போனது!
±ý §º¡¸í¸Ç¢ý ͨÁ ¾¡í¸¢ நீ
எப்புத்தகத்திலும் அச்சிலில்லை உன்னிடம் நான் கற்றவைகள்
¯ýÛû ¯Õ¸¢ô§À¡ÉÐ ±ý ¸É׸û
¯¼ø ܼ¡ö ¯Ä׸¢§Èý ¯ý ¿¢¨ÉÅ¢ø!
உன் இனிய கனவுகளை என்னால் நிஜமாக்க முடியவில்லை
இருப்பினும் நீயும் உன் நினைவுகளும் என்னுடன் அம்மா.
உன் உள்ளம் வேண்டி நிற்கிறேன் தாயே!-- þýÚõ
«ÚÀÐ ÅÂÐì ÌÆó¨¾ ´ýÚ «Ø¸¢ÈÐ ¯¨Éò§¾Ê!
-குலir. சுல்தான்
¾¡ö¦Á¡Æ¢,,,,
¾¡ö¦Á¡Æ¢Â¢ø ¸üÀЧÀ¡ø ¾ÅÓõ þø¨Ä
¾¡ö¿¡ðÊø Å¡úÅЧÀ¡ø ¦º¡÷ì¸õ þø¨Ä
Å¡öôÀó¾ø §À¡Î§Å¡÷ìÌ Å¡ú쨸 þø¨Ä
ÅõÒìÌõ ¬¨ºìÌõ º¢ÈôÒ þø¨Ä
§¿¡ö¸Ç¢§Ä ¸Å¨Ä§À¡Ä §ÅÚ þø¨Ä
¿¢õÁ¾¢§À¡ø §ÅÚ¦ºøÅõ ¯Ä¸¢ø þø¨Ä
¬öó¾È¢ó¾ «È¢¨ÅÅ¢¼ ¯Â÷× ±Ð×Á¢ø¨Ä!
«È¢ó¾Å÷ìÌò ÐýÀ¦ÁýÚõ þø¨Ä, þø¨Ä !
-குலir. சுல்தான்
நான்!
பாமரத் தாய் ஒருத்தி
பாடி முடித்த கவிதை நான்!
எல்லாச் சுமைகளையும்
வண்ணங்களாக்கி
சிறகில் சுமந்து
தேன் தின்று திரியும்
பட்டாம்பூச்சி நான்!
என் சிறகுகளே இன்று
சிலுவைகளாயிப்போனது.-நான்
வாழும் காலம் சிறிதெனினும்
சுகம் என்றும் இல்லை.இல்லை.!
பாடித்திறிந்தப் பறவை அன்று!
இன்றோ முடங்கிப் போன
சடமாய்ப் போனேன்.
சிறகுகளில் எனைச் சுமந்து
பறந்தவள் இன்று
சருகுகளாய் உறங்கிப் போனாள்.!
உறவுகள் அரிதாரத்தில்
உலா வரும் காலமிது!
உண்மை முகங்களை
எங்கே தேடுவேன்??
P
உறவுகளே! பொய் முகங்களின்
திரையை திறந்து வாருங்கள்
அகங்களாள் அளாவிடுவோம்-அன்பாய்.....
வரங்களும் சாபங்களாகும் வேளை இது
நான் நலமாய் வாழ வழி
ஒன்று சொல்லுங்களேன்!
- குலir. சுல்தான்.
பிராயச்சித்தம் தேடி...
இவர்கள் தம்
மனைவியரிடமே
பகல் கொள்ளையடித்த
திருடர்கள்
பின்பு கூசாமல்
அவள் முகம் பார்க்கும்
வேடதாரிகள்..
வெட்கமின்றிக்
கேட்டு வாங்கிய
பிச்சைக் காரர்கள்..
ஏழைத் தந்தையின்
துன்பத்தில் சிரிக்கும்
இம்சை அரக்கர்கள்.
மாற்றான் பணத்தில்
வித்தை காட்டும்
போலிகள்
சொந்தக் காலில்
நிற்கத் தெறியாத
கோழைகள்
ஆணினத்துக்கே
இழுக்காய்ப் போன அழுக்குகள்
பாவி மகள் படுக்கைக்கும்
விலை கொடுத்தாள்._ அங்கே
ஆண் வேசியாய் அவன் இருந்தான்.
தவறுகள் திருத்திக் கொள்ளத்தான்
திரும்ப தொடர அல்ல!
பிராயச்சித்தம் தேடிக்
கொண்டவன் நான்
பிறப்பால் என் வழித்தோன்றல்
மணமுடித்தான் மஹர் கொடுத்து.
திசை மாறிய பறவைகளே
திரும்ப வாருங்கள் கூட்டுக்கு
எப்போது வருவீர்கள் நீங்கள்?????
- குலir. சுல்தான்.
வேண்டும்…..
கவிதை ஒன்று வேண்டும் - தமிழ்க்
கவிதை ஒன்று வேண்டும் - நான்
செவிமடுத்து மனம் சிலிர்க்கும் வண்ணமொரு
சின்ன கவிதை வேண்டும்!
சோலை ஒன்று வேண்டும் - அங்கு
தூய தென்றல் வேண்டும் - இளங்
காலை தோறும் தமிழ்ப் பண் வழங்கி எனைக்
கருணை செய்ய வேண்டும்!
- குலir. சுல்தான்.
பயணம்…..
என்ன இது என்ற இதுவரை...
பதில் கிடைக்கப்படாத கேள்வியோடு
வளமையான பயணம் தொடர்கிறது இன்றும்.
தினமும் இப்படித்தான்
நெரிசல் நிறைந்த நிலையில்
அமைதி கலைந்த பொழுதில்
குழப்பமான மனநிலையில்தான்
தெளிவில்லாத பயணம்
என்றும் எனக்கு.
¸¼×Ç¢ý ¬ÄÂõ.
¾¸ ¾¸ ¸¼×û
¦¸¡Ø ¦¸¡Ø «÷÷
´ðÊ ¯Ä÷ó¾ ²¨Æ Àì¾÷¸û.
Å¢ñ ¦¾¡Îõ §¸¡ÒÃõ
Å¢¨ÄÔÂ÷ ¸¼×û¸û
Å¡ºÄ¢ø
ÌõÀÄ¡öô À¢î¨ºì ¸¡Ã÷¸û.
¦ºÕôÒ ÁðÎÁøÄ
¨¾ò¾ÅÛõ ¦ÅÇ¢§Â.
¸Õ¨½ì ¸¼×Ç¢ý ¬ÄÂõ.
¦Åû¨Ç¡ö Á¡È¢ÂÐ ¸ÕôÒ
§¸¡Â¢ø ¯ñÊÂÄ¢ø
¦¸¡ðÊ À½õ
¦¾¡¨Ä측ðº¢.
«È¢Å¢ø À¢ÈóÐõ
«È¢¨Åì ¦¸Î츢ÈÐ
¦¾¡¨Ä측ðº¢.
«È¢Å¢Âø ̾¢¨Ã
㨼 㨼¡ö
ã¼ ¿õÀ¢ì¨¸¸û
À½õ
¦¾¡¨Ä측ðº¢.
ŢƢôÒü Ú
Å¢ÎÅ¡÷¸§Ç¡ Áì¸û?
¸Å¨Ä §Åñ¼¡õ
¡Á¢Õì¸ À§Áý?
¦¾¡¨Ä측ðº¢.
§¿¡ì¸õ
¸¡ì¨¸ì Üð¼í¸û
§Àý¢¸û, Á¡¿¡Î¸û
±øÄ¡§Á Å¢üÚ측¸.
¸ÄôÒ Á½õ
±øÄ¡î º¡Á¢¸Ùõ
¨¸Å¢ð¼É
«ÅÙìÌõ ¾¢ÕÁ½õ ¿¼ó¾Ð
Åþ𺨽 §¸ðÎ
ÅüÒÚòÐõ Á¢Õ¸ò§¾¡Î.
«Á¡Å¡¨º
¿¢Ä¨Åò ¦¾¡¨Äò¾ Å¡ÉòÐìÌ
þÂü¨¸ì ¸¡ðÎõ ¸ÕôÒì ¦¸¡Ê
«Á¡Å¡¨º þÃ×
- குலir. சுல்தான்.
எது கவிதை . .
வீசாத காற்றாக, அடிக்காத அலையாக,
வீழாத அருவியாக,
மெதுவாக, மிக மென்மையாக,
வருந்தாது சுமக்கும் சுமையாக!
இப்போதெல்லாம் அது,
சூறாவளியாக,
ஆளளவு அலையாக,
நயாகரா நீர் வீழ்ச்சியாக,
வலுவாக, மிக வன்மையாக,
வருந்திச் சுமக்கும் சுமையாக!
எத்தனை தடவைகள் . .
காலையில் நினைவில் வரா
நல்ல கனவு போல . .
கவிதையும் வரும் வேகத்தில்
ம(i)றந்து போயிருக்கும்!
நான் பல இரவுகளில்
பலமுறை தொலைத்திருக்கிறேன்!
எனது கவிதைகளை!
கண்ணயரும் கடைசி விநாடிகளில்
தோன்றும் பல அற்புத வரிகள்
காலையில் பலமுறை முயன்றும்
நினைவுக்கு வராது போயிருக்கின்றன!
கவிதை என்பது
வெளியில் சொல்லப்பட்ட கருத்து அல்ல.
ரத்தம் வழியும் காயத்திலிருந்தோ
புன்னகை சிந்தும் வாயிலிருந்தோ
பிறக்கும் பாடல் அது.
நான் யார்? நான் யார்?
எனக்குக் கீழே இருப்பவர்கள் மட்டுமே
என்மேல் பொறாமைப்பட முடியும்,
அல்லது என்னை வெறுக்க முடியும்.
என்னை யாரும் வெறுத்ததுமில்லை,
என்மேல் யாரும் பொறாமைப்பட்டதுமில்லை.
நான் யாருக்கும் மேலே இல்லை.
எனக்கு மேலே இருப்பவர்கள் மட்டுமே
என்னைப் புகழ முடியும்,அல்லது இகழ முடியும்.
என்னை யாரும் புகழ்ந்ததுமில்லை,
என்னை யாரும் இகழ்ந்ததுமில்லை.
நான் யாருக்கும் கீழே இல்லை.
அவன் ஒருவனைத் தவிர.அகிலத்தின்
ஏகத் தலைவன் அவனைத் தவிர!
கனவுகளும் ஆசைகளும் இல்லாத
மிகச் சிறந்த மனிதனாக
இருப்பதைக் காட்டிலும் நான்
கனவுகளும்அவற்றை அடைய
ஆசைகளும் கொண்ட மிகச்
சாதாரண மனிதனாக இருப்பேன்.
ஒவ்வொரு மனிதனும் இரண்டு மனிதர்கள்.
ஒருவன் இருளில் விழித்திருக்கிறான்.
இன்னொருவன் வெளிச்சத்தில் உறங்குகிறான்.
வீழ்வதில் வெட்கப்படாதவன் -மீண்டு
எழுவதில் வெற்றி காண்பவன்.- தன்
தனித்துவத்தை இழக்காதவன் - தனி
மனித நேயத்தை காப்பவன்.
அலைகளின் பேரோசையில்
அமைதியைத் தேடுபவன்.
அழகினிலும் அழகை ரசிப்பவன்.
நாத்திகனாய் இரு(ற)ந்தவன் - இன்று
நாயனை நம்புபவன்..
படைப்பினங்களை வணங்காமல்
படைத்தவனை தொழுபவன்.
தாயை நேசிப்பவன் -தமிழை சுவாசிப்பவன்
உயிர் உறவு தந்த பெற்றவரை மதிப்பவன்
உறவாட வந்த இவ்வுலகை மறப்பவன் -மறு
உலக வாழ்வை எதிர் பார்ப்பவன்.
கவிச் சோலையில் கானம் பாடுபவன்
காற்றினிலும் கவிதைத் தேடுபவன்.
உன்னால் முடியும் என்பதில் உயிரானவன்.
நான் கற்றவைகள் சில இதோ
உலகம் என்னை புடம் போட்டது- விலையாய்
உயிரைக் கேட்பது. விந்தை தான்.
வஞ்சனை எப்போதாவது
வெற்றி பெறுகிறது ஆனால்
எப்போதும்
தற்கொலை செய்து கொள்கிறது.
எங்கெல்லாம் நீ உன் சிந்தனைகளை
திருப்புகின்றாயோ அங்கெல்லாம் உன்
தனித்துவத்தை நிலைநாட்டுவதற்கு
நீ விரும்புகின்றாய்.....
- குலir. சுல்தான்.
தொடரும்…..
கவிதைப் பற்றிய உங்களது கருத்துக்களை இங்கே பதிவு செய்யவும்.
